CANCIÓN DE SERGIOSTEPANSKY
|
Canción de Sergio Stepansky
|
A Hernando De LaCalle
|
En el recodo de todo camino
la vida me depare el bravo amor:
y un vaso de aguardiente, ajenjo o vino,
de arak o vodka o kirsch, o de ginebra;
un verso libre -audaz como el azor-,
una canción, un perfume calino,
un grifo, un gerifalte un búho, una culebra...
(y el bravo amor, el bravo amor, el bravo amor!)
En el recodo de cada calleja
la vida me depare el raro albur:
-con el tabardo roto, con la cachimba vieja
y el chambergo agorero y el buido reojo,
vagar so la alta noche de enlutecido azur:
murciélago macabro, sortílega corneja,
ambular, divagar, discurrir al ritmo del antojo...
|(y el raro albur, el raro albur, el raroalbur!)
En el recodo de todo sendero
la vida me depare a ésa mujer:
|y un horizonte para mi sed de aventurero,
una música honda para surcar sus ondas,
un corto día, un lento amanecer,
un lastrado silencio hosco y austero,
la soledad, de pupilas redondas...
(y ésa mujer, ésa mujer, ésa mujer!)
En el recodo de cada vereda
la vida me depare el ebrio azar:
absorto ante el miraje que en mis ojos se enreda
vibre yo -Prometeo de mi tontura pávida-;
ante mis ojos fulvos, fulja el cobre del mar:
su canto, en mis oídos mi grito acallar pueda!
|
y exalte mi delirio su furia fría
|y ávida...
(el ebrio azar, el ebrio azar el ebrio azar!)
Y en el recodo de todo camino
la vida me depare “un bel morir":
despéineme un balazo del pecho el vello fino,
destríce un tajo acerbo mi sien osada y frágil:
-de mi cansancio el terco ir
|y venir:
la fábrica de ensueños -tesoro de Aladino-,
mi vida turbia y tarda, mi ilusión tensa
|y ágil...-
(un bel morir, un bel morir, un bel morir!)
Netupiromba Finado 18 noviembre,1931
|
Sergio Stepansky’renleloa
|
Nire biziak edozein zokotan
bekart oparo maitasun azkarrik,
ontzia bete paitar sial vodka,
arak, jinebra, kirsch nai ardo zarrik;
ta bekart bertso ziri zorrozduna,
lelo, bolada usain gozoduna;
bekart ontz, mamu, pizti nai sugaarrik..
(eta maitasun azkarrik, maitasun azkarrik!)
Nire biziak bide bakotxean
bekart zeozen ustekabezkoa:
zarpatsu soiñekoa, txataltsu txapela,
astru-sarra ta arpegi txorimalozkoa;
bein saguzar nazela gabaren baltzean,
ta beste bein bela baltz, kuakua utsean;
delai, neure gogara, nonbait galtzekoa..
(eta zeozer ustekabezkoa, ustekabezkoa!)
Nire biziak edozein kaletan
bekart olako gonadun gangarra;
bekart non ase arrisku-gosea,
itxas anditan sartzeko sugarra:
eguna labur, luze egunsentia,
ixilla lagun, garratza bizia,
bakartadea, lazgarni bakarra...
(eta olako gonadun gangarra, gangarra!)
Nire biziak edozein unetan
bekart lillura zorabiozkonik:
begien betegarri diran gauzai adi
Prometeu baten miñez nagola erorik.
Itxaso urdiña betor begiotan galtzen,
aren orroa nire oiuak estaltzen,
aren sumiña jarten mi sutuagonik...
(ta bekart lillura, lilIura zorabiozkonik!)
Nire biziak nai dauan ordutan
bekart eriotz bikaiñez iltea:
balak bularra zulatuta edo
aiotz zorrotzaz burua galtzea:
olantxe bekit niri amaitu emengo aldia,
olantxe ustu nire buruko ametsen kabia,
nire bizi loi, nagi, amesti eta aurrera-naia..
(Betor eriotz bikaiñez, bikaiñez iltea!).
Euskeraz:
L. Akesolo’k
Chanson de Serge Stepansky
Au détour de chaque chemin
puisse la vie m’offrir un merveilleux amour:
et un verre d’eau-de-vie, d’absindie ou de vin,
d’arack ou vodka, kirsch ou genièvre;
un vers libre -audacieux comme l’autour-,
une chanson, un parfum câlin,
un griffon, un gerfaut, un hibou, une couleuvre...
(et ce merveilleux amour, ce mervcilleux amour, ce mervcilleuxamour!)
Au détour de claque ruelle
puisse la vie m’offrir une chance rare:
-avec mom tabard en pièces, une vieille bouffarde,
mon sinistre chapeau et mon acéré regard de travers,
errer en pleine nuit sous le soleil endeuillé:
chauve-souris macabre, corneille sorcière,
déambuler, divaguen, ribouldinguer au rythme de ma
fantaisie...
(et une chance rare, une chance rare, une chancerare!)
Au détour de claque sentier
puisse la vie m’offrir cette femme:
et un horizon pour ma soif d’aventures,
une musique intense en sillonnant leurs flots,
un jour court, une aube lente,
un silence appesanti, âpre et austère,
la solitude aux pupilles rondes...
(et cette femme, cette femme, cette femme!)
Au détour de claque venelle
puisse la vie m’offrir le hasard ivre:
absorbè devant le mírage qui s’embrouille en mes yeux
que je vibre -Prométhée avec ma torture angoissante-;
devant mes yeux fauves que brille la mer cuivrée:
puisse son chant étouffer mon cri dans mes oreilles!
et sa furie froide et avide exalter mon délire...
(le hasard ivre, le hasard ivre, le hasard ivre!)
Et au détour dc chaque chemin
puisse la vie m’offrir “une belle mort”:
qu’une balle ébouriffe le fin duvet de ma poitrine,
qu’un poignard effilé fracasse ma tempe hardie etfragile:
-l’opiniâtre va-et-vient de ma lassitude:
fabrique de rêves -trésor d’Aladin-,
ma vie trouble et lente, mon illusion tendue et agile. . . -
(une belle mort, une belle mort, une belle mort!)
Adapté de l’espagnol
par André van Wassenhove